بگذار بگذرد

روزها خیلی سریع میگذرند، خیلی سریعتر از اینکه فرصت فکر کردن بهشون رو پیدا کنیم. خیلی سریع هفته و ماه و سال جاشونو با هم عوض میکنند، برگه های تقویم همینطور ورق می خورند و بالاخره روزهایی از راه میرسند که انگار پررنگتر از بقیه هستند.

هر روز  و هر لحظه که میگذره میتونه واسه ما اتفاقهای خوب و بد زیادی رو به همراه داشته باشه. اتفاقهای بدی که میتونه باعث بشه هیچوقت به اون روز فکر نکنیم و ازش گریزان باشیم و اتفاقهای خوبی که همیشه ، حتی از فکر کردن بهشون هم احساس رضایت میکنیم. یه همچین روزایی واسمون معنای خاصی داره که شاید بقیه قادر به درکش نباشند، فراموش نشدنی اند و ...

و امابا دو روز تاخیر  واسه ما  یکی از همین روزهاست ؛ یه روز فراموش نشدنی ؛ روزی که اینجا زنده شدو رنگ بوی جدیدی به خود گرفت. از اون تاریخ ، 2 سال میگذره ، 2 سال پر از فراز و نشیب. از اون موقع تا حالا خیلی چیزا عوض شده . خیلی اتفاقها افتاده که شاید هیچ کدوم از ما فکرش رو هم نمی کردیم. اینجا دوستای خوبی پیدا کردیم که گرچه تا حالا خیلی هاشونو ندیدیم ولی وجود پرمحبتشونو همیشه در کنارمون حس میکنیم.

امروز تولد ما دوتاست تولد با هم بودن . لذت بردن از زندگی . من تازه مفهوم زندگی رو درک کردم و از این که در کنارتم به خودم می بالم این روزا فراموش نشدنیست برای ما. به خودمون تبریک میگم . تولدمون مبارک!

 زمان در حال گذراست چه خواهی چه نخواهی پس بگذار در کنار هم و با هم و دوش به دوش هم حرکت کنیم و زمان و زمانه لذت ببریم .

و باز من هستم و می گویم تو تنها نیستی .

و ان روز که من نیستم در همین نزدیکی خواهم بود.زیرا وجودم عاریه ای است از گلبرگ های گل سرخی پر پر و هنوز چشمهایم به دنبال پاهایی است که با تمام غروروجودم را له کرد و بعد لبخندی ازار دهنده زد. ان وقت بود که از لبخند ترسیدم و سر دیوارهای اتاقم فریاد کشیدم که من به زودی می روم پس لبخند نزنید بر وجود شکسته شده ی من.من میروم ولی باد می ماند که صدای فریادهایی که بارها و بارها بی صدا کشیده ام به گوش پاهای جلاد او برساند.

به تمام پرنده ها وصیت کرده ام که وقتی نیستم به چمن های باغچه ی همسایه نوک نزنند و برایم پشت پنجره ی اتاقم دانه بریزند تا شاید به بهانه ی دانه " دیدار با تمام تنهایی که با دیوارهای اتاقم قسمت کرده ام تازه کنم. و به تمام ابر ها وصیت کرده ام که وقتی می روم نبارند تا اگر اشکی ریخته شد مانند اشک های من زیر قطرات باران پنهان نشود.و به خاک وصیت کرده ام که ارام بر گلبرگ های له شده ام فرود اید و نگذارد بر غم هایی که با خود پنهان کرده ام پایی برود.اما من در همین نزدیکی ها هستم شاید به نزدیکی غباری که گلویت را بازی می دهد.

           شیشه ای می شکند...
یک نفر می پرسد...
چرا شیشه شکست؟
مادر می گوید...
شاید این رفع بلاست.
یک نفر زمزمه کرد...
باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد.
شیشه ی پنجره را زود شکست.
کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست،
عابری خنده کنان می آمد...
تکه ای از آن را برمی داشت مرهمی بر دل تنگم می شد...
اما امشب دیدم...
هیچ کس هیچ نگفت غصه ام را نشنید...
از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟
دل من سخت شکست اما، هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا ؟

احساس می کنم که دیگه توانم برای تحمل کردن رو از دست دادم . سست شدم . سختیها مدام هجوم میارن و توانی برای مقابله باقی نمی ذارن. شاید لازمه که انسان در طول زندگی دردهای زیادی رو تجربه کنه . دردهای هر کسی سرمایه ی اونه...اما تا کی؟!

دوستی تعریف میکرد که خبرنگاری عازم جنگ ویتنام بود. خواهر کوچیکش ازش پرسید : زندگی چیست؟... وقتی خبر نگار از جنگ برگشت جواب داد :" زندگی یعنی جنگ و دیگر هیچ"... 

به قول يكي ازدوستان

حال همه ما خوب ...

اما تو باور نكن .

پ ن :

تقصیر تو نبود!
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود!
خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!
حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند،
نه تو چیزی بدهکار ِ دلتنگی ِ این همه ترانه ای!
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد،
بالهایم در کشکش شهدها خسته شوند
و عسلهایم
صبحانه کسانی باشند،
که هرگز ندیدمشان!
تنها آرزوی ساده ام این بود،
که در سفره صبحانه تو هم عسل باشد!
که هر از گاهی کنار برگهای کتابم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها،
زیر لب بگویی:
«-یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش!»
همین جمله،
برای بند زدن شیشه شکسته این دل بی درمان،
کافی بود!
هنوز هم جای قدمهای تو،
بر چشم تمام ترانه هاست!
هنوز هم همنشین نام و امضای منی!
دیگر تنها دلخوشی ام،
همین هوای سرودن است!
همین شکفتن شعله!
همین تبلور بغض!
به خدا هنوز هم از دیدن تو
در پس پرده باران بی امان،
شاد می شوم!

اين منم.. مردی تنها... در آستانه فصلي گرم !

و اين سخن من است به تو... که هنوز عزيزي برايم:

حرفم نگفته مانده بود اما ... خداحافظ

امروز ما رفتيم تا فردا ، خداحافظ

اما دوباره بازخواهم گشت باور کن

صد بار اگر ردم کني حتي ، خداحافظ

من سرنوشتم با تو پيوندي نهان دارد

معني ندارد هيچ گاه اين جا ، خداحافظ

گر چه به روي خود نياوردم ولي اي دوست

آوار شد روي سرم دنيا ، خداحافظ

اسطوره ي عشقم تو بودي و پس از اين هم

تو هم چناني ساده و زيبا ، خداحافظ

تو انتخاب عشق من هستي و مي دانم

از تو نمي رنجد دل من با خداحافظ

صد بار ديگر هم براني دوستت دارم

با تو هزاران قصه دارم تا ... خداحافظ

پ ن : 

 کوله پشتی ام کو؟ باید وسایلم را جمع کنم. دفترم این جاست. مدادم هم که همیشه پیشم هست. ام… همین؟! کفش هایم کو؟ آهان! این جا.
راستی اصلا چرا باید بروم؟ پاسخش… پاسخش معلوم است.
گل هایی که به سمتتان آمدم تا بچینمتان، خدا حافظ.
گل هایی که با خار خود زخمیم کردید،‌ خدا حافظ.
گل هایی که شاید روزی به سمتتان می آمدم، رفتم،‌ خدا حافظ.
دوستان بی وفا، خدا حافظ.
دوستداران … ببخشید، دوستداری وجود ندارد. به هر حال خدا حافظ.
و پیشاپیش خدا حافظ ای کسانی که نیامده اید هنوز. کسانی که اگر خدا حافظی نمیکردم دوست داشتم جواب سلام مرا بدهید.
ولی… رفتن یعنی همین. یعنی قید همه ی سلام ها را زدن. رفتن یعنی منتظر نماندن. و این یعنی آزادی به بهای تنهایی.
خدا حافظ آرزوی با تو بودن.
آرزو می کنم وقتی به آرزویت نرسیدی، دلت نشکند. خدا نگهدار